Καθώς η ώρα περνάει..το φως αρχίζει να κάνει την εμφάνισή του.. Έξω έχει συννεφιά..όπως και μέσα μου.. Αγαπάω τόσο πολύ αυτή τη μουντάδα του νησιού. Δεν ξέρω..αν μπορώ να το αποχωριστώ.. Είναι ο καιρός της καρδιάς μου.. Είναι η θλίψη μου!
Αναρτήσεις
Γιατί η ζωή είναι ο μεγάλος δάσκαλός μας.. Άλλους τους κάνει χίλια κομμάτια,τους καταστρέφει.. και ύστερα τους αναγκάζει να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να προχωρήσουν.. Κάποιους άλλους τους δημιουργεί ηπιότερα προβλήματα.. Και άλλους πάλι δεν τους αγγίζει καν.. Ποιος είναι αυτός που έχει να διδαχτεί περισσότερα?? Ποιος γίνεται σοφότερος?
:)
http://www.youtube.com/watch?v=THQM52jk0gg Είναι μονάχα μελωδίες..και όμως βγαίνουν στην επιφάνεια τόσα συναισθήματα.. Για τις στιγμές που με κρατούσες από το χέρι,με κοιτούσες και μου έλεγες Σ'αγαπώ..Σ'αγαπώ ότι και να γίνει..θα ήθελα να είμαστε για πάντα μαζί..
5:37
5:37 Άλλη μια μέρα προσπαθώντας να κοιμηθώ Οι σκέψεις είναι εκεί με περιμένουν κάθε φορά που θα κλείσω τα μάτια και θα πω να κοιμηθώ. Πόσες φορές θα χρειαστεί να κλείσω και να ανοίξω πάλι τον υπολογιστή μου; Πόσες φορές θα διαβάσω λίγες ακόμα σελίδες από το βιβλίο; Αλλά οι σκέψεις είναι ακόμα εκεί να σκαλίζουν το κεφάλι μου.. Οι σκέψεις που το στροβιλίζουν έχουν να κάνουν με το πόσο κοντά προσπαθώ να έρθω με τους ανθρώπους..ανακαλύπτοντας ότι όσο προσπαθώ να αποφύγω την μάζα άλλο τόσο με αποφεύγουν και αυτοί.. Γιατί δεν συνειδητοποιούν ότι αυτή είναι η ομορφιά μας; Το να είμαστε διαφορετικοί..κανένας δεν πρέπει να προσπαθεί να είναι ίδιος.. Κουράζομαι Όλο λέω ότι δεν θα τους δίνω σημασία και θα περνάω καλά..και από την άλλη αμφιταλαντεύομαι, είμαι άνθρωπος με πολύ έντονα συναισθήματα και μου αρέσει να διεισδύω στον συναισθηματικό κόσμο τους.. Πως αλλιώς θα βρω το κλειδί που θα ξεκλειδώσει τον κόσμο μου; Δεν γίνεται αλλιώς.. Και η ώρα είναι 6:09
'Φοβάμαι μην σε χάσω'
Σε είχα πιάσει στα χέρια μου..σε παρατηρούσα για ώρα. Σε στριφογυρνούσα ξανά και ξανά...είχα πάρει την απόφαση και πλησίαζα.. απειλητικά..ήταν πολύ περίεργο.. Δεν ήμουνα καλά...έξω είχε πολύ κρύο.. Οι σκέψεις μου ήταν μπερδεμένες..κάπου χανόμουν για λίγο και ύστερα γυρνούσα πάλι πίσω..πίσω στην αλήθεια μου.. Έτσι το άφησα στην άκρη και απλώς σηκώθηκα έβαλα το μπουφάν μου..και περπάτησα..πήγα στο αγαπημένο μέρος..σε εκείνο το παγκάκι απέναντι από την θάλασσα..σκεφτόμουν ότι είχε προηγηθεί.. Ευχόμουν να ήσουν μαζί μου..όμως.. τα πράγματα είχαν αλλάξει.. Σε πήρα τηλέφωνο με λυγμούς ασταμάτητους..σου είπα τι έγινε και με ρωτούσες συνέχεια γιατί και γιατί.. Δεν είχα λόγια να σου πω για να στο περιγράψω. Έκλαψα τόσο πολύ που εσύ συνέχιζες να με ακούς.. Αυτό που συγκράτησα ήταν το 'φοβάμαι μην σε χάσω'.. και σου είπα μη φοβάσαι εδώ θα είμαι.. Άραγε τώρα που με έχασες φοβάσαι? Εγώ είμαι ακόμα εδώ?
Τι να πρωτοπώ;
Τι να πρωτοπώ ή τι να πρωτογράψω για τα συναισθήματα που με κατακλύζουν; Πες μου.. Σε παρακαλώ.. Δώσε μου αυτή την καταραμένη δύναμη να κάνω κάτι... Έστω να γελάσω ή να κλάψω, για να εκραγεί η καρδιά μου από τα βαριά εκείνα συναισθήματα που κοντεύουν να με διαλύσουν Σε παρακαλώ.. Δεν μπορώ να τα αντέξω άλλο Τι να είναι αυτό που φοβάμαι; Την αλλαγή; Την αλλαγή που θα έρθει στην δική μου την ζωή; Ή σε εκείνη την ήδη διαλυμένη ζωή της που έχει σπάσει και έχει πέσει δημιουργώντας 1000 θρύψαλα; Πόσο λυπηρό; Ξέρω τις συνέπειες,αλλά γιατί να μην μπορώ να τις εκμαιεύσω και από εσένα; Μου λες γαμώτο; Μην κάνεις πως δεν βλέπεις.. Με πονάς Αλλά τι κάνεις όταν είσαι απλά ένας θεατής?
Γκρίζα πόλη..
Κάποτε περπατούσα στους δρόμους της πόλης μου και οι άνθρωποι χαμογελούσαν.. Είναι Χριστούγεννα... και οι άνθρωποι είναι λυπημένοι.. Δεν μπορούν να είναι λυπημένοι τα Χριστούγεννα.. Η μαγεία έχει χαθεί από την πόλη μου.. Γιατί?Γιατί οι άνθρωποι δεν χαμογελάνε? Τι τους συμβαίνει? Μακάρι να μπορούσα να τους πω ότι όλα καλά θα πάνε.. Αλλά πώς μπορείς να τους πείσεις? Θα πάνε άραγε όλα καλά? Η πόλη μου είναι γκρίζα τα φετινά Χριστούγεννα..