Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

Από την μια Κυριακή στην άλλη

Σκεφτόταν πως περνούσαν οι μέρες, οι Κυριακές, η μια Κυριακή στην άλλη
Ίσως αυτό που την έκανε καταθλιπτική αυτή τη μέρα είναι ότι είχε χρόνο
Να σκεφτεί ότι την απασχολούσε, να μιλήσει με τον εαυτό της
Η Μ. υποστήριζε πως γι αυτό δεν τις αντέχουν αρκετοί και θλίβονται
Επειδή είναι η μόνη μέρα που έχεις πλέον για να σκεφτείς με τον εαυτό σου
Το ξεκαθάρισμα της βδομάδας που πέρασε, για να γεμίσεις για την επόμενη
Το βαρβάτο προγραμμα που σε περιμένει στην γωνία να το πιάσεις
Από το χέρι για να την διανύσετε μαζί. Κι’ εσύ να θες να τρέξεις να κρυφτείς
Αλλά ό,τι και να κάνεις θα σε ακολουθεί , σαν την σκιά
Που ποτέ δεν μπορείς να της ξεφύγεις.


Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

Κυριακή

Την ξύπνησε ένα έντονο όνειρο
Σηκώθηκε κι έκανε τα συνηθισμένα
Έφαγε το πρωινό της, έκανε μπάνιο
Ετοιμάστηκε, άνοιξε την πόρτα κι έφυγε
Νιώθει πως τις Κυριακές δεν την χωράει το σπίτι
Είχε ραντεβού με την Μ. στον Εθνικό Κήπο να περπατήσουν 
Καθώς την περίμενε, αντιλήφθηκε πως
Υπήρχε μια ομάδα perfomance όπου διάβαζε  αποσπάσματα 
Από διάφορα βιβλία, ως που η μία  έπιασε στα χέρια της το αλάτι της ζωής 
Ανέβηκε στους ώμους των δύο αγοριών 
Το άνοιξε στην σελίδα τάδε και με φωνή όλο χρώμα και νάζι άρχισε να το διαβάζει:
<<να αρχίζεις το διάβασμα της εφημερίδας από την τελευταία σελίδα, να γελάς όταν δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θα χρησιμοποιήσεις το δεξί ή το αριστερό χέρι>> 
Διάβασε λίγες ακόμα σειρές, κατέβηκε  και το τοποθέτησε ξανά στο βαλιτσάκι 
Με τα υπόλοιπα βιβλία. Μετά ζήτησε από το αγόρι να της δώσει Νίτσε
Εκείνος έψαξε στο βαλιτσάκι και της έδωσε το βιβλίο
Το έπιασε στα χέρια της και καθώς το άνοιγε την πλησίαζε διαβάζοντας:
<<Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω. Κι από τότε που
ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους>>
Συνέχιζε να την τριγυρνάει, δεν την άκουγε πια όμως, 
Σκεφτόταν τους δικούς της ανέμους
Η Μ. ήρθε και χάθηκαν στον Κήπο μαζί με τις σκέψεις τους!







Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Τρίτη απόγευμα

Σήμερα μετά από αρκετές μέρες σχόλασα στην ώρα μου. Τα μάτια μου δεν  μπορούσαν να μείνουν ανοιχτά, ο ήλιος τα ανάγκαζε να είναι σχεδόν κλειστά Ένιωσα μία ανακούφιση μέσα σε αυτό το φως, και δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω σπίτι κατευθείαν. Έτσι μετά το παράπονο του μπαμπά ότι δεν του δείχνω την αγάπη μου, σταμάτησα σ' ένα αγαπημένο μαγαζάκι στην Βουλής όπου φτιάχνουν ολόφρεσκες τάρτες απ'όλο τον κόσμο για να του πάρω μερικές λιχουδιές. Όταν τον πήρα τηλέφωνο να κατέβει, παραξενεύτηκα όταν το τηλέφωνο το σήκωσε η Άννα η βοηθός του και μου είπε ότι ο μπαμπάς δεν αισθανόταν καλά και σήμερα δεν πήγε στην δουλειά. Καθώς έφτανα στην πόρτα έκανα μεταβολή και πήρα αμέσως τηλέφωνο στο σπίτι, το σήκωσε εκείνος το τηλέφωνο, του λέω τι έγινε που είσαι γιατί δεν πήγες δουλειά σήμερα; όλα καλά; Ναι μου λέει απλά είχα λίγη πίεση κι έκατσα σπίτι να ξεκουραστώ, κρίμα του λέω κι εγώ πήγα και πήρα μερικά γλυκάκια να φάμε μην λες ότι δεν σου δείχνουμε ότι Σ'αγαπάμε, γέλασε, τα είπαμε λίγο και μετά το κλείσαμε. Πήγα προς στην στάση να πάρω το τρόλεϊ για το σπίτι, δεν σου κρύβω πως στεναχωρήθηκα λίγο, αλλά εντάξει, μπήκα στο τρόλεϊ  γύρισα στο σπίτι που τόσο μου λείπει τις τελευταίες μέρες, άνοιξα τα παντζούρια, τα παράθυρα και στρώθηκα να διαβάσω. 




Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Κυριακή

Σήμερα είχα μια έντονη επιθυμία να περπατήσω δίπλα στην θάλασσα.
Σηκώθηκα έκανα μπάνιο ετοιμάστηκα κι έφυγα από το σπίτι.
Πάντα μου αρέσει αυτή την βόλτα να την κάνω μόνη.
Να κοιτάζω την θάλασσα, να τρέχουν ταραγμένες  οι σκέψεις πάνω-κάτω, να μην χρειάζεται να μιλάω σε κανέναν, εγώ κ' η θάλασσα.
Το βαθύ της μπλε, το κύμα της, το άρωμα της.




 

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

i'm on cloun nine or #not

  19:36  έχει ήδη σκοτεινιάσει, έξω φυσάει πολύ , κ' έχει ένα ψυχρό αέρα.
Σήμερα μιας και σχόλασα νωρίς είπα να μαγειρέψω..μην φανταστείς..κάτι παλιο-τορτελίνια να μην καθυστερήσω, παρέα με το νέο αγαπημένο Spotify να παίζει  Evening acoustic και συγκεκριμένα το Love του isaac gracie..οι νότες μου φέρνουν στο μυαλό τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Από αυτές που είσαι χωμένος μέσα στα σκεπάσματα με κάποιο αγαπημένο βιβλίο στο χέρι συντροφιά πάντα με κάποια μελαγχολική μελωδία.

  Πήγε 19:52 και κάνω κάποια όνειρα για το μέλλον...μια καινούρια δουλειά.. μέρη.. άνθρωποι..ενδιαφέροντα..συνήθειες..ένα διαφορετικό διακοσμημένο σπίτι..θα το ήθελα με πολλές βιβλιοθήκες και φωτογραφίες στους τοίχους..πολύχρωμα κτήρια..

  Φοβάμαι λίγο..τα όνειρα..τα σχέδια..τι μπορεί να πάει στραβά και να μην πραγματοποιηθούν ποτέ.
Αλλά προς το παρόν θα σταματήσω, να πάω να κάνω μπάνιο, να ετοιμάσω τα πράγματα και να ξαπλώσω να ξεκουραστώ πριν το ρολόι χτυπήσει πάλι στις 05:30.



Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Είναι από τις  μέρες που νιώθεις ότι όλα καταρρέουν..που δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι..που δεν θέλεις να μαγειρέψεις..που δεν θες να μαζέψεις με τίποτα το ''σχεδόν'' ακατάστατο σπίτι..τα ρούχα από την απλώστρα..να σιδερώσεις τα ήδη μαζεμένα..να πλύνεις τα πιάτα..να τακτοποιήσεις τα ήδη στεγνά..
*
*
*
Αλλά θα ήθελες: να τριγυρνάς σε καινούρια σοκάκια στο κέντρο της Αθήνας..να τον έχεις να περπατάει δίπλα σου..την γλώσσα σου να ταλαντώνεται από καινούριους συνδυασμούς γεύσεων..να τον ακούς να μιλάει ακατάπαυστα ..να αγοράζεις ένα βιβλίο..να του ξεκλέβεις ένα φιλί..
*
*
*
Παρόλα αυτά..θα τα παραβλέψεις!