La veré pronto!

 Ήταν ξανά εκείνο το αγαπημένο όνειρο, λίγο διαφορετικό αυτή τη φορά! Ο ασπρόμαυρος φουντωτός γάτος με το μουστάκι ήταν στο ίδιο σημείο και περίμενε για χάδια, το αεροδρόμιο ήταν ίδιο, κόσμος πηγαινοερχόταν χαρούμενος, λυπημένος, αδιάφορος..σοβαρός! Έφυγα προς την έξοδο του τρένου όπου στην πορεία θα άλλαζα γραμμή για να πάρω το μετρό! Βρήκα την έξοδο και ανέβηκα στις κυλιόμενες σκάλες! Ήταν Νοέμβριος! Φορούσα τα αγαπημένα μου χρωματιστά ρούχα και τα ακουστικά στα αυτιά όπως πάντα..δεν θυμάμαι αν είχα την βαλίτσα μαζί μου..δεν έχει σημασία! Μόλις βγήκα έξω από το μετρό, έκλεισα την μουσική και έβγαλα τα ακουστικά. Ένιωσα τόσο οικεία..όπως πάντα..θυμάμαι έντονα να κοιτάζω μαγεμένη τα φύλλα των δέντρων που ήταν έντονο κίτρινο και στο τελείωμα τους λίγο πορτοκάλι, δεν ήταν ακόμα έτοιμα να αποχωριστούν το δέντρο, να δεχτούν ότι η εποχή άλλαζε..δεν ήταν η ώρα τους ακόμα! Περιπλανήθηκα στο αγαπημένο μου μέρος, εκεί που νιώθω ότι χωράω ολόκληρη και κανείς δεν με κρίνει! Ο κόσμος ήταν χαλαρός, ζευγάρια, παρέες φίλων, άνθρωποι μόνοι, δεν βιαζόταν κανείς! Κοντοστάθηκα στο σημείο μου και για λίγο χάθηκα στις σκέψεις και μέσα σε αυτές βρήκα αυτή που έψαχνα! La veré pronto!