ΑσπρόΜαυρες ασυναρτησίες

Εκείνη η γλυκιά ώρα που βρίσκεσαι μπροστά στην θάλασσα.. Την κοιτάζεις και προσπαθείς να βρεις το τέλος της.. Όμως εκείνη σε ξεγελάει,και σε κλείνει στο απέραντο γαλάζιο της.. Που και που με φοβίζει..μου δημιουργει τόσα πολλά συναισθήματα.. Αλλά πώς μπορείς να αρνηθείς το μαγικό της φίλτρο? Το φίλτρο αυτό της ανακούφισης και της απέραντης γαλήνης? Μου λείπει η θάλασσα μου... Ίσως έρθει η μέρα που θα την ξαναπάρω πίσω..

Μα πόση στεναχώρια ακόμα? Νομίζω πως θα περάσει ο καιρός.. Και εγώ ακόμα θα είμαι στεναχωρημένη σε μια γωνία Είναι άδικο να υπάρχει τόση στεναχώρια.. Και στο πρόσωπό μου.τόση.κούραση Δεν μπορώ να με αφήσω ελεύθερη.. Δεν μπορώ να χαμογελάσω αληθινά.. Η καρδιά μου δεν μου το επιτρέπει... Μα θέλω λίγο χαμόγελο να δείξω.. Να πάρω μια αγκαλιά.. Η αγκαλιά δεν έχει νούμερο.. Φοριέται και δίνεται ταυτόχρονα.. Είναι το πιο πολύτιμο πανοφώρι...

Άσε με να σου πω, πώς ακόμα Σ'αγαπάω..πως ακόμα θέλω να σε πάρω αγκαλιά και να χαθώ με το φιλί σου σε μέρη μαγικά...αλλά μένουν μόνο σκέψεις.. Ποιος ξέρει σε ποια χέρια χάνεσαι τώρα πια...

Και στην τελική τι ζητάς?να γίνει κάποιο όνειρο πραγματικότητα..να γελάς,και να αισθάνεσαι όμορφα..και μια τρυφερή αγκαλιά να σου πει πως όλα θα πάνε καλά..

Τρέξε να φύγεις πριν προλάβουν οι αναμνήσεις να σε φτάσουν ακόμη μια φορά, τρέξε γρήγορα είναι τόσο γλυκές  όπως οι Σειρήνες,που με την γλυκιά τους φωνή σε παγιδεύουν. έτσι κι'αυτές θα σε παγιδεύσουν σε όμορφες στιγμές.  όπως οι σύντροφοι έδεσαν  τον Οδυσσέα  δέσε και εσύ τα συναισθήματά σου και προχώρα!

Θα σε πετύχω πάλι κάποιο βράδυ μέσα..μπορεί να μιλήσουμε..μπορεί και όχι.. αν μου μιλήσεις εσύ..θα χαρώ περισσότερο δεν στο κρύβω.. θα με ρωτήσεις τι κάνω..πώς είμαι..και πώς τα πηγαίνω με την σχολή.. θα σου απαντήσω σε όλες σου τις ερωτήσεις.. αλλά στην πραγματικότητα θα ήθελα να σου πω ότι μου λείπεις.ότι θα ήθελα να βρεθούμε να τα πούμε από κοντά.. να σε κρατήσω από το χέρι όπως παλιά..και να περπατήσουμε σε μέρη που μας άρεσαν..όπως στο φάληρο το παλιό.. να περπατάμε δίπλα από την θάλασσα και να λέμε τα νέα μας.. ..παρόλα αυτά.. δεν θα σου πω τίποτα από αυτά που μου λείπουν να κάνω  μαζί σου.. και θα καταπιώ την γλυκόπικρη νοσταλγία που με βασανίζει...και ύστερα με την σειρά μου θα σε ρωτήσω και εγώ τι κάνεις,πώς τα περνάς και πώς τα πας με την σχολή σου.. και θα κλείσουμε όμορφα την συζήτησή μας..και ύστερα όταν θα ξαπλώσω θα αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που δεν εξέφρασα κάτι από αυτά.. και θα πω στον εαυτό μου.. για να τον καθησυχάσω.. Χρύσα δεν πειράζει.. αύριο θ...

Είναι πάλι  αυτές οι μέρες μοναξιάς.. Δεν θα κάνω κάτι διαφορετικό.. Θα χαθώ σε διαδικτυακές σελίδες όπως συνήθως.. Θα διαβάσω κανένα blog,θα κοιτάξω να βρω καμιά ρομαντική ταινία,θα διαβάσω κανένα βιβλίο.. Και λίγο πριν κοιμηθώ..θα σκέφτομαι και θα λέω πως γίνεται τα πράγματα να ήρθαν   πάλι έτσι..