ΑσπρόΜαυρες ασυναρτησίες

Τα λόγια είναι περιττά...Σε κοιτάω και με ταξιδεύεις.. Αυτο το βλέμμα σου,τα κανει όλα.. Σε βλέπω και απλά μου φτιάχνεις την μέρα... Δεν είναι παράξενο..και ταυτόχρονα τόσο όμορφο? Μάλλον την έχω πατήσει μαζί σου... Χάρισέ μου μόνο μια στιγμή.. και αν θες μπορούν να γίνουν και περισσότερες.. Μέχρι τότε σε φιλώ..

Ο καιρός περνάει και μου παίζει άσχημα παιχνίδια...ψάχνω καπου μέσα στον χρόνο να σε βρω.. Γυρίζω γύρο γύρο,κοιτάω τους ανθρώπους φοβισμένη..τόσο φοβισμένη..αν με κοιτάξεις, αυτή τη στιγμή το πρόσωπό μου είναι κουρελιασμένο..ψάχνω ακόμα να σε βρω μέσα στον χρόνο..εσύ πουθενά..ψάχνω και ξαναψάχνω...διαλυμένη και συντρετιμένη...εσύ συνεχίζεις να μου κρύβεσαι... Δεν έχω που να το πω..ποιός θα καταλάβει το παιχνίδι που παίζω και προσπαθώ να τελειώσω? Εδώ δεν το καταλαβαίνω εγώ..πάει τόσος καιρός και νιώθω κολλημένη αν όχι στην ίδια θέση..στην πιο δίπλα..το κάθε πιο ''εκεί'' με πονάει..με πάει πιο μακριά σου..ειναι σα να ξεριζώνω ένα ένα το κομμάτι από το παζλ της αγάπης που έχτισα για σένα... Βλέπεις ακόμα πονάω κάποια βράδια.. Αλλά εσύ ακόμα θα μου κρύβεσαι και εγώ θα ψάχνω να σε βρω..

Δεν ξέρω που βαδίζουμε,δεν ξέρω που πάμε! Να σου πω φοβάμαι να σκεφτώ,πληγώνομαι! Δεν ξέρω πια τι με γεμίζει,παρά μόνο τι με αδειάζει.. Τα όνειρα μας υποβαθμίζονται κάθε μέρα! Θα ψάχνω κάποια μέρα την ευτυχία,και θα είναι τόσο κοντά μου,που θα πονάω γιατι δεν θα μπορώ να την πλησιάσω!

Εκείνη η γλυκιά ώρα που βρίσκεσαι μπροστά στην θάλασσα.. Την κοιτάζεις και προσπαθείς να βρεις το τέλος της.. Όμως εκείνη σε ξεγελάει,και σε κλείνει στο απέραντο γαλάζιο της.. Που και που με φοβίζει..μου δημιουργει τόσα πολλά συναισθήματα.. Αλλά πώς μπορείς να αρνηθείς το μαγικό της φίλτρο? Το φίλτρο αυτό της ανακούφισης και της απέραντης γαλήνης? Μου λείπει η θάλασσα μου... Ίσως έρθει η μέρα που θα την ξαναπάρω πίσω..

Μα πόση στεναχώρια ακόμα? Νομίζω πως θα περάσει ο καιρός.. Και εγώ ακόμα θα είμαι στεναχωρημένη σε μια γωνία Είναι άδικο να υπάρχει τόση στεναχώρια.. Και στο πρόσωπό μου.τόση.κούραση Δεν μπορώ να με αφήσω ελεύθερη.. Δεν μπορώ να χαμογελάσω αληθινά.. Η καρδιά μου δεν μου το επιτρέπει... Μα θέλω λίγο χαμόγελο να δείξω.. Να πάρω μια αγκαλιά.. Η αγκαλιά δεν έχει νούμερο.. Φοριέται και δίνεται ταυτόχρονα.. Είναι το πιο πολύτιμο πανοφώρι...

Άσε με να σου πω, πώς ακόμα Σ'αγαπάω..πως ακόμα θέλω να σε πάρω αγκαλιά και να χαθώ με το φιλί σου σε μέρη μαγικά...αλλά μένουν μόνο σκέψεις.. Ποιος ξέρει σε ποια χέρια χάνεσαι τώρα πια...

Και στην τελική τι ζητάς?να γίνει κάποιο όνειρο πραγματικότητα..να γελάς,και να αισθάνεσαι όμορφα..και μια τρυφερή αγκαλιά να σου πει πως όλα θα πάνε καλά..