Πόσο εσωτερικό πόνο μπορούμε άραγε να αντέξουμε?
Είναι πλέον η βδομάδα σαν την βροχή- Έρχεται και φεύγει..και δεν προλαβαίνεις να δεις τι έχει σύρει μαζί της- Μα σέρνει,σέρνει τόσα πολλά.. Όπως την δική μου πληγωμένη καρδιά-
Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο
Κενό
Έπεσα πάνω στα κομματιασμένα συναισθήματά μου, χτύπησα, σκίστηκα.. μάτωσα.. Είχα ξεχάσει πως οι λέξεις μπορούν να σε τσακίσουν... να σε κάνουν να αιμορραγείς.. Είχα ξεχάσει πως είναι να κλαις για μέρες... εβδομάδες.. Είχα ξεχάσει πως είναι.. Έφυγες και το σπίτι είναι άδειο.. ένα τεράστιο κενό Μα εσύ.. εσύ είσαι καλά.. το δούλευες.. Ευτυχώς δεν σου λείπω είπες.. είσαι ήρεμος.. Κοιτάζω αυτές τις λέξεις.. κι ο πόνος τους.. Όχι γιατί δεν νιώθεις το ίδιο.. αλλά γιατί μου λείπεις.. Γιατί η αγάπη μου για σένα είναι μεγάλη.. Two things I'll never forget: The way you Looked at me for The first time And the Last time.
Η θάλασσα
Η θάλασσα ήταν ήρεμη, ίσα που ακουγόταν το κύμα, ήσουν ήσυχος.. διάβαζες το βιβλίο σου κι εγώ ξαπλωμένη δίπλα σου διάβαζα το δικό μου. Έκλεισες το βιβλίο και έμεινες σιωπηλός να κοιτάζεις την θάλασσα, από το στόμα σου ξεμύτησε με θάρρος μια μικρή πρόταση, δεν είμαι πια χαρούμενος.. νιώθω σαν να είμαστε 20 χρόνια παντρεμένοι. Έκλεισα κι εγώ το βιβλίο μου και σηκώθηκα.. δεν υπήρχαν πολλά που μπορούσα να πω. Για ακόμα μια φορά δεν ένιωσα αρκετή για σένα, κι έμεινα να αισθάνομαι εγκλωβισμένη-σαστισμένη-απογοητευμένη. Στην επιστροφή υπήρχε ησυχία! ¡Adiós!
άμα μάθεις πες το και σε μένα...
ΑπάντησηΔιαγραφή