Στο κασετόφωνο έπαιζε η κασέτα Μελαγχολία , τα φύλλα στεκόντουσαν πάνω στο τραπέζι απέναντί μου, φοβόμουν να τα πιάσω στα χέρια μου, η εικόνα τους..με τσάκιζε, πως θα μπορούσα να γεμίσω αυτά τα άδεια φύλλα με τα μελανά στίγματα του παρελθόντος? Από που να αρχίσω? Οι στιγμές περνούσαν από μπροστά σαν αστραπές...έντονες και ακανόνιστες..
Είναι πλέον η βδομάδα σαν την βροχή- Έρχεται και φεύγει..και δεν προλαβαίνεις να δεις τι έχει σύρει μαζί της- Μα σέρνει,σέρνει τόσα πολλά.. Όπως την δική μου πληγωμένη καρδιά-
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου