ΑσπρόΜαυρες ασυναρτησίες

Ελπίζω η απουσία μου Να σου φέρει γαλήνη Η αγάπη μου δεν μπόρεσε Μπορείς να το διαβάσεις και ανάποδα..

Τι ωραίο το συναίσθημα να μην πονάς πλέον, να μην σε νοιάζει αλλά: Να ξυπνάς και να σε αγαπάς  Να σε φροντίζεις Να σου δίνεις ότι έχεις ανάγκη Να έχεις τον χώρο σου, τον χρόνο σου Να κανονίζεις πράγματα με τον εαυτό σου Να ονειρεύεσαι Να κανονίζεις τα ταξίδια που θες να κάνεις Να συζητάς μαζί του για ότι θέλεις από εδώ και πέρα Να συζητάς με τους αγαπημένους σου Να έρχεσαι πιο κοντά μαζί τους Να ξέρεις ποια είσαι Να ξέρεις ποια μπορείς να γίνεις Να βουτάς βαθιά στον εαυτό σου για να βρεις τον πληγωμένο παιδί μέσα σου Να μην το βλέπεις σαν μοναξιά  Να το βλέπεις σαν ελευθερία Να προχωράς παρακάτω Να πέφτεις Να  ξανά σηκώνεσαι

Έπεσα πάνω στα κομματιασμένα συναισθήματά μου, χτύπησα, σκίστηκα.. μάτωσα.. Είχα ξεχάσει πως οι λέξεις μπορούν να σε τσακίσουν... να σε κάνουν να αιμορραγείς.. Είχα ξεχάσει πως είναι να κλαις για μέρες... εβδομάδες.. Είχα ξεχάσει πως είναι.. Έφυγες και το σπίτι είναι άδειο.. ένα τεράστιο κενό Μα εσύ.. εσύ είσαι καλά.. το δούλευες.. Ευτυχώς δεν σου λείπω είπες.. είσαι ήρεμος..  Κοιτάζω αυτές τις λέξεις.. κι ο πόνος τους.. Όχι γιατί δεν νιώθεις το ίδιο.. αλλά γιατί μου λείπεις.. Γιατί η αγάπη μου για σένα είναι μεγάλη..  Two things I'll never forget: The way you Looked at me for  The first time And the Last time.

Τα συναισθήματά μου ένας χείμαρρος, δεν μπορώ να τα βάλω σε τάξη, μην ψεύδομαι, ποτέ δεν μπορούσα. Τα τραύματα είναι πολλά, δεν μπορώ να τα μετρήσω, -να τα επικοινωνήσω- κι αυτό στοιχίζει. Είναι παγιδευμένα, τσακισμένα, ανήσυχα.. τριγυρνάνε ζητώντας την προσοχή..  Είναι πάντα εκεί για να σου υπενθυμίζουν το τραυματισμένο παιδί μέσα σου. Ίσως ένας από τους δυσκολότερους πόνους που περιμένει να τον κοιτάξεις κατάματα και αληθινά -να νιώσεις τα συναισθήματα, να τα αξιολογήσεις, να τα καταλάβεις, να τα αγκαλιάσεις, να τα αποδεχτείς- Πόσος πόνος..   Τι μεγάλο στοίχημα να μπορέσεις να παλέψεις μαζί τους.. Έμαθα να κρύβομαι.. να κρύβω εκείνο το τραυματισμένο παιδί.. που τόσο έχει ανάγκη να μοιραστεί τα συναισθήματα με το μεγάλο παιδί.. Πόσος πόνος.. Άραγε θα τα καταφέρω ποτέ (;)

  Πάνε χρόνια που έχω συνειδητοποιήσει ότι δυσκολεύομαι να εκφράσω τα συναισθήματά μου, λέξεις και συναισθήματα πάντα πηγαινοέρχονταν τόσο γρήγορα που δεν μπορούσα ποτέ να τις φτάσω. Κάθε φορά που ένοιωθα κοντά τους εκείνες δια μαγείας εξαφανίζονταν, στην ουσία κάπου θάβονταν βαθιά μέσα μου, ξέρεις, σα να παίζουν μαζί μου, σα να θέλουν να τρέξω πίσω τους. Σκέφτηκα πώς είναι η ώρα να προσπαθήσω να συμφιλιωθώ με όλα αυτά που με φοβίζουν, ίσως έτσι πάψουν να εξαφανίζονται.  Κεφάλαιο ένα Τον Ιανουάριο του 2022 ξεκίνησε η συζήτηση για το ταξίδι που σκεφτόμασταν να κάνουμε στην Βαρκελώνη με τα κορίτσια και την κυρία Λίτσα την μαμά του Αναστάση. Το ταξίδι θα γινόταν εις μνήμην του. Η Χρύσα η Ναταλία και η κυρία Λίτσα έκλεισαν σχετικά νωρίς τα εισιτήρια εγώ άργησα λιγάκι καθώς δεν ήμουνα σίγουρη ότι θα μου έφταναν τα λεφτά. Έτσι το είχα αφήσει λίγο το θέμα με τα εισιτήρια. Ήταν το τριήμερο της 25ης Μαρτίου που είχαμε κλείσει με τον Κώστα να πάμε να φάμε σε ένα ταϊλανδέζικο στα Πετράλω...