Νέα αρχή μ' εσένα μαζί

 

Πάνε χρόνια που έχω συνειδητοποιήσει ότι δυσκολεύομαι να εκφράσω τα συναισθήματά μου, λέξεις και συναισθήματα πάντα πηγαινοέρχονταν τόσο γρήγορα που δεν μπορούσα ποτέ να τις φτάσω. Κάθε φορά που ένοιωθα κοντά τους εκείνες δια μαγείας εξαφανίζονταν, στην ουσία κάπου θάβονταν βαθιά μέσα μου, ξέρεις, σα να παίζουν μαζί μου, σα να θέλουν να τρέξω πίσω τους. Σκέφτηκα πώς είναι η ώρα να προσπαθήσω να συμφιλιωθώ με όλα αυτά που με φοβίζουν, ίσως έτσι πάψουν να εξαφανίζονται. 

Κεφάλαιο ένα

Τον Ιανουάριο του 2022 ξεκίνησε η συζήτηση για το ταξίδι που σκεφτόμασταν να κάνουμε στην Βαρκελώνη με τα κορίτσια και την κυρία Λίτσα την μαμά του Αναστάση. Το ταξίδι θα γινόταν εις μνήμην του. Η Χρύσα η Ναταλία και η κυρία Λίτσα έκλεισαν σχετικά νωρίς τα εισιτήρια εγώ άργησα λιγάκι καθώς δεν ήμουνα σίγουρη ότι θα μου έφταναν τα λεφτά. Έτσι το είχα αφήσει λίγο το θέμα με τα εισιτήρια. Ήταν το τριήμερο της 25ης Μαρτίου που είχαμε κλείσει με τον Κώστα να πάμε να φάμε σε ένα ταϊλανδέζικο στα Πετράλωνα, είχαμε κλείσει να φάμε το μενού που είχε σε προσφορά για να δοκιμάσουμε λίγο απ'όλα, πόσο μου άρεσε. Γυρίσαμε σπίτι μου, είχε πάει αργά και ετοιμαζόμασταν να ξαπλώσουμε στο κρεβάτι, πήγα στο δωμάτιο άνοιξα τα λαμπάκια πάνω από το καλοριφέρ, το ηλεκτρικό υπόστρωμα αφού είχαμε ξεπαγιάσει από το κρύο. Έβγαλα τα ρούχα μου και έβαλα τις πιτζάμες μου και πήγα να πλύνω τα δόντια μου πριν πέσω στο κρεβάτι. Την ίδια διαδικασία ακολούθησε και ο Κώστας πριν ξαπλώσει κι εκείνος στο κρεβάτι. Καθίσαμε αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι και συζητάγαμε για τις διάφορες γεύσεις που δοκιμάσαμε νωρίτερα, τότε με ρωτάει ξαφνικά τι σκέφτομαι να κάνω με το ταξίδι στην Βαρκελώνη που ειλικρινά δεν είχα ιδέα και ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι δεν θα καταφέρω να πάω τελικά. Μου λέει έλα να δούμε τα εισιτήρια, θα σε βοηθήσω εγώ αν θέλεις και μου τα δίνεις όποτε μπορείς, στην αρχή αισθάνθηκα πολύ άσχημα γιατί ήμασταν μαζί μόλις τρεις μήνες, εν τέλει με έπεισε, σηκώθηκα από το κρεβάτι να πάω να φέρω τον υπολογιστή για να μπούμε να δούμε τις τιμές για τα εισιτήρια. Τα εισιτήρια κλείστηκαν και μια μεγάλη αναμονή για το ταξίδι ξεκίνησε.

Με τον Κώστα γνωριστήκαμε μέσω παρέας, ο συνδετικός κρίκος ήταν η Άννα, η Άννα φίλη του Αναστάση και των κοριτσιών. Τον είχα πρωτοσυναντήσει στο σπίτι της Ναταλίας που μας είχε καλέσει για φαγητό πριν 3 καλοκαίρια, τότε δεν τον είχα προσέξει για να είμαι ειλικρινής και στην πορεία τον αγάπησα παράφορα. Έκανα να ξαναδώ τον Κώστα περίπου ενάμιση χρόνο, τα Χριστούγεννα του 2021 κανονίσαμε με την Χρύσα, την Ναταλία, την Άννα, τον Κώστα και τον Αλέξανδρο να πάμε σινεμά να δούμε το μάτριξ στα βίλατζ του Ρέντη. Εκεί λοιπόν ξανά ειδωθήκαμε. 

Εκείνες τις μέρες κανονίζαμε με την Ναταλία τι θα κάνουμε την Πρωτοχρονιά μιας και θα ήμασταν μόνες μας εδώ στην Αθήνα, κανονίσαμε να έρθει σπίτι για την αλλαγή και να κοιμηθεί εδώ σε εμένα να κάνουμε παρέα με τον Ερμή, το παιδί μου (ο γάτος μου). Μαγείρεψα κοτόπουλο ρολό με πατάτες στον φούρνο με συνοδεία λευκού κρασιού που μας αρέσει. Η βραδιά έκλεισε με ταινία στο Netflix και τάρτα φράουλα, το γλυκό δεν παραλείπεται ποτέ. Την επόμενη μέρα αφού χωριστήκαμε και η Ναταλία πήγε στο σπίτι της, αργότερα στείλαμε στην ομαδική συνομιλία μήπως πηγαίναμε βόλτα παραλία μιας και είχε πολύ ωραία μέρα. Έτσι και έγινε λοιπόν, δώσαμε ραντεβού με τον Κώστα και την Ναταλία στον Φλοίσβο το απογευματάκι. Σηκώθηκα από τον καναπέ ετοιμάστηκε και έφυγα από το σπίτι να πάω να πάρω το τραμ από τον Νέο Κόσμο, καθώς έφτασα στον φλοίσβο πέτυχα το ηλιοβασίλεμα που τόσο αγαπώ σε αυτό το μέρος, ίσως φταίει ότι μεγάλωσα εκεί αλλά του έχω μεγάλη αγάπη. 

Στην διαδρομή μου για τα παιδιά στάθηκα και έβγαλα 4-5 φωτογραφίες. Πόσο ανακουφίζομαι κάθε φορά που βρίσκομαι στο πλάι της θάλασσας βλέποντας το ηλιοβασίλεμα, δεν περιγράφεται! Αφού έφτασα στα παιδιά ο Κώστας είχε πει πώς θα έφερνε μια σοκολατόπιτα να φάμε για να μας μπει γλυκά ο χρόνος, μιας και δεν είχε μπει.. Συζητήσαμε για τις δουλειές, τι κάνουμε στην καθημερινότητά μας και για διάφορα άλλα θέματα.