Είναι που φοβάμαι τα δευτερόλεπτα,τα λεπτά,τις ώρες και τις μέρες που κυλάνε τόσο γρήγορα..όπως ο άνεμος που σπρώχνει βεβιασμένα τα σύννεφα..και εκείνα τρέχουν να σωθούν..πότε δημιουργώντας την βροχή και πότε ελευθερώνοντας τον ήλιο..
αχ ΜαύροΆσπρο, την πρώτη φορά που το διάβασα αυτό, δεν είναι ότι δεν καταλάβαινα τι θες να πεις,καταλάβαινα ρε παιδί μου,αλλά δεν το νιωθα στο πετσί μου.
Είναι πλέον η βδομάδα σαν την βροχή- Έρχεται και φεύγει..και δεν προλαβαίνεις να δεις τι έχει σύρει μαζί της- Μα σέρνει,σέρνει τόσα πολλά.. Όπως την δική μου πληγωμένη καρδιά-
αχ ΜαύροΆσπρο, την πρώτη φορά που το διάβασα αυτό, δεν είναι ότι δεν καταλάβαινα τι θες να πεις,καταλάβαινα ρε παιδί μου,αλλά δεν το νιωθα στο πετσί μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήαχ τώρα...τώρα καταλαβαίνω :)
χαιρομαι γλυκουλι!!νομιζω οτι ειναι οτι καλυτερο..(αν και μερικες φορες πιστευουμε το αντιθετο..οχι αδικως!!!)
ΑπάντησηΔιαγραφή