Αποσπάσματα

 ***

Αυτός δεν είναι ο ρόλος της αγάπης; Θα αναρωτηθείς. Κι όμως, είναι κάτι παραπάνω! Η συντροφικότητα είναι η αγάπη που έχει ωριμάσει. Δεν είναι απλώς ένα αίσθημα ή μια κατάσταση που απαρτίζεται από πολύμορφα και διαφορετικά συναισθήματα. Είναι μια απόφαση, μια συνειδητή και μόνιμη επιλογή: να πορευόμαστε χέρι -χέρι, σε κάθε βήμα της ζωής, ακόμη κι αν όλα καταρρέουν.   

Συντροφικότητα δεν είναι μόνο το χέρι του ανθρώπου που έχουμε επιλέξει να κρατάμε, επειδή τον αγαπάμε ερωτικά, αλλά κάθε χέρι που απλώνεται για να μας στηρίζει. Είναι το ''μαζί'' που δεν χρειάζεται να ειπωθεί, γιατί δεν προκύπτει από υποχρέωση, αλλά από αυθόρμητη προσφορά. Είναι η ήσυχη και σταθερή παρουσία, που δεν ζητά ούτε αντάλλαγμα ούτε επιβεβαίωση. Ίσως αυτή, να είναι και η πιο απτή απόδειξη του νοήματος: το γεγονός ότι υπάρχουμε ο ένας για τον άλλον, αβίαστα κι αληθινά.

Κι αν θέλουμε να εμβαθύνουμε περισσότερο στη σημασία της συντροφικότητας, αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας στις πιο δύσκολες στιγμές μας. Είναι ο πατέρας που μένει σιωπηλός, η μητέρα που προσεύχεται, η αδελφή που κρατάει το μπαλόνι για ελπίδα, η σύντροφος που γίνεται φάρος, όταν όλα βυθίζονται στο σκοτάδι, ο φίλος που γελά αδέξια για να σπάσει τη σιωπή κι η φίλη που δίνει δύναμη.

Η συντροφικότητα μετουσιώνει τον πόνο σε κάτι άλλο. Κάτι που δεν τελειώνει μέσα μας, αλλά διαχέεται προς τα έξω. Κι αυτό, γιατί, όταν αγαπάς κι αγαπιέσαι, το ερώτημα ''τι νόημα έχει'' παύει να χρειάζεται απάντηση. Υπάρχουμε χάρις στους ανθρώπους μας κι εκείνοι υπάρχουν χάρις σε εμάς. Αντέχουμε να υπάρχουμε, γιατί υπάρχουμε μαζί. Δε δίνουμε απλώς νόημα ο ένας στον άλλον, το φτιάχνουμε μαζί.

Το νόημα δε βρίσκεται μονάχα μέσα μας.

Είναι εκεί, ανάμεσά μας, στη σιωπηλή

συνύπαρξη με όσους αγαπάμε.

***

Ίσως τελικά, το νόημα

να μην το βρίσκουμε.

Ίσως να το φτιάχνουμε.

Με ό,τι αντέξαμε 

Με ό,τι αγαπάμε.

Με ό,τι γεμίζει την ψυχή μας.

***

Ξαφνικά κάτι απρόσμενο συμβαίνει. Ο γάτος σηκώνεται, έρχεται αργά προς το μέρος μου κι ανεβαίνει με προσοχή στο χειρουργημένο μου πόδι, για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες. Με μια απαλή κίνηση, το ακουμπά με τη μουσούδα του και το φιλάει, ενώ αμέσως μετά τρίβει το κεφάλι του πάνω μου.

Μένουμε κι οι δύο σιωπηλοί. Εκείνη αφήνει το βιβλίο στα γόνατα της κι εγώ αφήνω το τηλεχειριστήριο της κονσόλας στην άκρη του καναπέ. Κοιτάμε ο ένας τον άλλον σοκαρισμένοι, ενώ παράλληλα τρέχουν τα δάκρυα σαν καταρράκτες από τα μάτια μας.

Η στιγμή κρατά λίγα δευτερόλεπτα, αλλά μέσα της χωρούν όλα όσα περάσαμε: η  ματαιότητα, το σκοτάδι, ο πόνος, η αγωνία, η προσπάθεια, η ελπίδα, η φροντίδα, η πίστη, το φως κι η αγάπη.

Τον χαϊδεύω με ευγνωμοσύνη, χωρίς να μπορώ να αρθρώσω λέξη. Εκείνος κουλουριάζεται ξανά ήσυχος, αυτήν τη φορά επάνω μου. Η σύντροφος μου με πλησιάζει και με αγκαλιάζει, ενώ εγώ τη φιλάω στο μέτωπο.

''Αυτό είναι το νόημα της ζωής αγάπη μου. Εγώ, εσύ, ο γάτος μας, στο σπίτι μας, υγιείς κι ασφαλείς, όπως κι οι άνθρωποι μας. Πέρασε ένας δύσκολος χειμώνας, μα τα καταφέραμε'', λέω συγκινημένος. 

***

Γελάμε, όσο ο μικρός μας βασιλιάς πουρπουρίζει παίρνοντας αγάπη και ξέρω, πως ό,τι κι αν φέρει η ζωή, στιγμές σαν κι αυτή, θα είναι το νόημά μας.

Από το βιβλίο ''Βρίσκοντας νόημα ξανά''