Η ''μισή'' χώρα καίγεται και η άλλη ''μισή'' σέρνεται στα τέσσερα. Έχουμε χάσει παντελώς το νόημα της ανθρώπινης υπόστασης. Κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος, κοιτάμε το εγώ μας και χάνουμε τους ανθρώπους μας.
Αναρτήσεις
Οι μέρες πλέον κυλούσαν τόσο γρήγορα, τις ένιωθα τόσο μοναχικές κι άδειες Τίποτα δεν μπορούσε να τις γεμίσει, όσο γεμάτες κι αν ήταν. Βυθισμένη όπως πάντα σε κάποια σκέψη, η μουσική συνόδευε κάθε μου βήμα. Πριπλανιόμουν άσκοπα στους δρόμους, συλλογιζόμουν ότι έχω γίνει ένα πλέον με την μοναξιά Ίσως να μην πρόλαβα να την σταματήσω εκεί που έπρεπε, ίσως να είναι αυτή το άλλο μου ολόκληρο. * Η ατμόσφαιρα είναι υγρή, το βαθύ σκοτάδι έχει καλύψει το περισσότερο σπίτι. Μια χαραμάδα φως μπαίνει από το πλάι της κουρτίνας.. από το φως.. του δρόμου.
Έξω ψιχάλιζε έντονα, ένιωθα την κάθε σταγόνα, στα μαλλιά μου, στο πρόσωπό μου. Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω όλες αυτές τις αλλαγές σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα. ..γι αυτά που αφήνω..και για τα νέα που θα συναντήσω.. Είναι που πρέπει να προχωράμε και να διαλέγουμε ότι είναι σημαντικό για εμάς..χωρίς να κοιτάμε πίσω..
'Ταραγμένη, προσπαθούσε να βάλει το κλειδί στην κλειδαριά του αυτοκινήτου ,αφού τα κατάφερε, πέταξε τα πράγματά της βιαστικά στο πίσω κάθισμα, έσκυψε με τα δυο της χέρια πάνω στο τιμόνι, με τα αναφιλητά να ταράσσουν την ησυχία. Πήρε την απόφαση να βάλει μπροστά το αμάξι, το μυαλό της είχε θολώσει, δεν ήξερε που πήγαινε, τα άλλα αυτοκίνητα της κόρναραν, έκαναν ελιγμούς, αλλά εκείνη ήταν θολωμένη. Έξω είχε αρχίσει να βρέχει, άνοιξε το ραδιόφωνο.. *So take me to the heavens now As we burn down, as we are found Take me to the heavens now My heart screams out* Τα τζάμια είχαν θολώσει..δεν έβλεπε πια τίποτα.. *Your heart burns slow, I feel the pain and I cry out, I cry out* Το τραγούδι δεν ακουγόταν πια..ήταν σκοτάδι..ένιωθε ένα χέρι να την σφίγγει .. Από μακριά ακουγόταν ένας ήχος..της έμοιαζε με τον ήχο του παλμού της.. Ο τεχνητός ήχος, του παλμού της..'
Καθώς ξύπνησα, σκέφτηκα πως ακόμα μια μελαγχολική Κυριακή έφτασε, κι ας έχει έξω ήλιο. Χθες το μπλογκ έγινε 6 χρόνων. Ξεκίνησε σε μια αρκετά μεταβατική περίοδο για μένα, καθώς ήμουν στο δεύτερο έτος των σπουδών μου και διανύοντας τον πρώτο χωρισμό. Καμία φορά ανατρέχω πίσω και διαβάζω όσα ένιωθα τότε, δεν κρύβω πως υπάρχει μια νοσταλγία για τις μέρες εκείνες..το μπλογκ ξεκίνησε με αφορμή τον καταιγισμό συναισθημάτων που είχα και δεν ήξερα πως να διαχειριστώ. Το νησί πάντα τον χειμώνα είχε την πιο ´όμορφή´ μουντάδα και αυτό με βοήθησε ακόμα περισσότερο. Κάποια Κυριακή του Νοέμβρη, ετοίμασα την τσάντα μου, μέσα έβαλα ένα τετράδιο κι ένα στιλό και κατηφόρισα στο τότε αγαπημένο σημείο του νησιού. Υπήρχε ένα παγκάκι που ξεχώριζε για μένα από τα υπόλοιπα, ήταν μόνο του ανάμεσα σε τόσα άλλα..Αλλά η θέα που μου πρόσφερε, ήταν μοναδική, τα σύννεφα..η ησυχία..η μυρωδιά του Καμένου ξύλου..η λιμνοθάλασσα! Σιγα σιγά τότε άρχισαν οι λέξεις να αποτυπώνουν την μελαγχολία μου.. Κάθε Κυριακή τα ...
