ΑσπρόΜαυρες ασυναρτησίες

Διπλωμένη στην καρέκλα Τα χέρια μπερδεμένα μεταξύ τους Έχουν ξεχάσει πως είναι, να μπερδεύονται με άλλα Συνήθισαν στην μοναξιά τους Ίσως να Φοβούνται Να ξανά-μπερδευτούν Και..αρκούνται στην μεταξύ τους επαφή https://www.youtube.com/watch?v=tLqfkSTtEAI

  Ήρθε σιωπηλή και κάθισε στην γωνία του κρεβατιού μου, εγώ ως συνήθως απορροφημένη σε κάποια σκέψη, άργησα να την αντιληφθώ. -Κοριτσάκι μου τι έχεις; -Τίποτα μαμά, καλά είμαι, ίσως λίγο κουρασμένη από την δουλειά. -Αγάπη μου, δεν είσαι καλά, μίλησέ μου! -Μαμά παράτα με. Είμαι μια χαρά της αποκρίθηκα! -Η μαμά σου είμαι σε καταλαβαίνω, τι σε απασχολεί; -Ρε μαμά άσε με ήσυχη, τι δεν καταλαβαίνεις;   Τι να της έλεγα;ότι δεν νοιώθω ευτυχισμένη; πάντα ήταν ευαίσθητη, θα με πυροβολούσε με ερωτήσεις που δεν θα ήθελα να απαντήσω σε καμία περίπτωση.   Όποτε την χρειάζομαι είναι εκεί, όχι πάντα με τον τρόπο που θέλω εγώ, αλλά είναι!Τον τελευταίο καιρό με την κούραση που έχω από την δουλειά, την φέρνω σπίτι να με βοηθήσει με τις δουλειές. Έχει κι εκείνη το πρόβλημά της και στεναχωριέμαι που υποφέρει!   Κατεβάζει το βλέμμα της, σηκώνεται, πριν βγει από το δωμάτιο γυρνάει ψελλίζοντας μου -Κοριτσάκι μου σ' αγαπάω πολύ και θέλω να σε βλέπω ευτυχισμένη   Σήκω...

Άνοιξε τα μάτια της, η ώρα ηταν 08:25, σκέφτηκε πως σήμερα κατάφερε να κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Κυριακή μουρμούρισε. Σηκώθηκε, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να πλύνει τα δόντια της, νοιώθει πολύ μεγάλη ανακούφιση, καθαρή! Ύστερα, γυρίζει στο δωμάτιο ανοίγει το πατζούρι και το παράθυρο για να αεριστεί απο τις βραδινές εφιαλτικές ανάσες. Τις κυριακές αφού αλλάξει τα σεντόνια, ετοιμάζει το αγαπημένο της καλοκαιρό πρωινό, καρπούζι με ανθότυρο και κρακεράκι, αφου πλύνει τα πιάτα παίρνει το βιβλίο της και ξαπλώνει. Κάπου κάπου σταματάει και λέει απο μέσα της...πόσο καταθληπτικές είναι οι Κυριακές..ησυχία..ζέστη..Οι περισσότεροι είναι στριμωγμένοι σε κάποια παραλία..κι εκείνη ίσως να ήθελε..αλλά όχι στην πόλη..στο νησάκι που τόσο αγαπούσε και ανήκε η καρδιά της..φέρνει στην μνήμη της τους φίλους της που τις Κυριακές μαζεύονταν όλοι μαζι σε κάποια ήσυχη παραλία του νησιού όπου θα μπορούσαν να μιλήσουν και να γελάσουν δυνατά! Πόσο της λείπει το καλοκαίρι το νησί..ο καθαρός αέρας..τα νερά..οι ...

Καθόταν στην συνηθισμένη καρέκλα, στην κουζίνα Όταν έχει νταλκάδες, ανέκφραστα, στρίβει το τσιγάρο της Σκέφτεται, σκέφτεται τι να κάνει Αρχίζει να πληκτρολογεί ένα μήνυμα στο κινητό της Να της πει τι συμβαίνει, να ζητήσει την γνώμη της Αλλά πονάει, πονάει πολύ Ξεροαταπίνει με βουρκωμένα μάτια, κ' το σβήνει Τι ήταν αυτό που την πονούσε πιο πολύ δεν ήξερε Ο πόνος από την ασθένειά της?από τον καημό της? Δεν ήξερε Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκε Σκεφτόταν, στριφογυρνούσε στα χοντρά βαμβακερά σεντόνια  που της είχε κάνει δώρο Την ζέσταιναν..αλλά τα λάτρευε Ήταν από εκείνη Κι' όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκε

Άραγε κάποιοι από αυτούς, που κλείνουν τα σχολεία και στερούν την γνώση από τους  ''συν''ανθρώπους τους, έχουν ''συν''υπάρξει κάποτε με άλλους ομοίους που έχασαν τα σπίτια τους,τους συγγενείς, τους φίλους? Έχουν αναρωτηθεί πώς είναι  να στερείσαι αυτά πού εμείς στην προκειμένη φάση της ζωής μας θεωρούμε δεδομένα? Δείξτε αγάπη,κατανόηση και μοιράστε βοήθεια! Με αυτά τα απλά πράγματα και Φυσικά στο δικαίωμα να έχουν πρόσβαση στην παιδεία ο δικός μου μπαμπάς και η οικογένεια του κατάφεραν να ορθοποδήσουν ξανά!

Σκεφτόταν τη ζωή του Πόσοι είχαν μείνει,πόσοι είχαν φύγει Νοσταλγούσε να σου νοσταλγία να σου και γουλιά  Νόημα στις σκέψεις του δεν έβρισκε Κοιτούσε πότε δεξιά,πότε αριστερά Και νοσταλγούσε

Τα συναισθήματα μου δεν είχαν ποτέ μια συνοχή μεταξύ τους Ή θα ήταν μαύρα ή άσπρα Ή του ύψους ή του βάθους,απότομες εναλλαγές Θα έλεγε κανείς ότι σχεδόν ποτέ δεν θα με έβρισκε κάπου στην μέση! Ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα πότε μου συνέβαινε αυτό Όλα ξεκίνησαν το 2010 όταν έφυγα για σπουδές Υπήρχε ένας υπέροχος άνθρωπος στην ζωή μου τότε Με τον οποίο το μεγάλο μας πρόβλημα ήταν η δυσκολία μου Στο να εκφράzω τα συναισθήματά μου Πάντα μου έλεγε ότι είναι πολύ όμορφο να μπορείς να εκφράζεσαι  Στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου Εγώ φυσικά δεν μπορούσα να το καταλάβω αυτό βλέπεις Και πάντα τα κρατούσα μέσα μου..σαν το φυλαχτό.. Μου πρότεινε, πως αφού δεν μπορούσα να τα πω..να τα γράφω.. Και για πρώτη φορά τον άκουσα... Έτσι δειλά δειλά δημιουργήθηκαν οι ασπρόμαυρες ασυναρτησίες!